سلام من اینجایم.......... دیدی منو؟ هه هه هه ...... نخند

خوبی؟ امیدوارم روز به روز به وزنت اضافه بشه و هر روز تپل تر از روز قبل بشی

وتنها غم زندگیت کم کردن وزن باشه.......

چیه؟؟؟؟ بد نیگا می کنی؟؟؟؟ مشکلیه؟؟؟

قشنگه نه؟؟؟؟ (خودم می دونستم....)

اولی:به نظر تو موقع تشیع جنازه جلوی تابوت باشی بهتر است یا پشت تابوت؟
دومی:فرقی نمی کند فقط باید سعی بکنی داخل تابوت نباشی.

 
*********************************************

اول یه عکس...

ببین ولنتاین شد..... اما این اتاقک سیاه من رنگش عوض نمی شه....!

 Valentine

از تو در شگفت هم نمی توان بود...

که دیدن بزرگیت را چشم کوچک من بسنده نیست

مور, چه می داند که بر دیواره ی اهرام می گذرد... یا بر خشتی خام !

تو , آن بلند ترین هرمی که فرعون تخیل می تواند ساخت...

ومن, آن کوچک ترین مورکه بلندای تو را در چشم نمی تواند داشت...

بزرگوار چون خدا..! بر کائنات ایستاده ای

و زمین....

 گویچه ایست به بازی در مشت تو

و زمان....

رشته ای آویخته از سر انگشت تو

تو را در کدام نقطه باید به پایان برد....؟

گفته بودي دلتنگي هايم را با قاصدک ها قسمت کنم تا به گوش تو برسانند

مي گفتي قاصدکها گوش شنوا دارند...

غم هايت را در گوششان زمزمه کن و به باد بسپار....

من اکنون صاحب دشتي قاصدکم

اما مگر تو نمی دانستی قاصدک های خیس از اشک می میرند..؟

می خوام به سردی شبهام بخندم....

می خوام به پوچی دنیام بخندم...

وقتی می بینمت با دیگرونی....

تو اوج گریه هام می خوام بخندم!

می خوام داد بزنم تنهای تنهام...

می خوام وقتی می گم تنهام بخندم...!

از سکوت خسته ام....

سکوت دردیست در ذهن پر تلاطمم

از دیوارها خسته ام...

دیوارها زندان جسم اند

از تکرار ثانیه ها خسته ام

ار گذر پوچ زمان....

کمکم کن.....

امشب همه چیز رو به راه است.....

همه چیز آرام.... آرام.....

باورت میشود...؟ دیگر یاد گرفتهام شبها بخوابم!

تو نگرانم نشو....

همه چیز را یاد گرفته ام

راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم...

یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم بی صدا کنم

تو نگرانم نشو.... همه چیز را یاد گرفته ام

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم... بی آنکه تو باشی!!!

یاد گرفته ام .... نفس بکشم بدون تو.... وبه یاد تو!

یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن پر کنم!

تو نگرانم نشو.... همه چیز را یاد گرفته ام

یاد گرفته ام که بی تو بخندم...

یاد گرفته ام که بی تو بگریم... بدون شانه هایت

یاد گرفته ام که دیگر عاشق نشوم

ومهمتر از همه یاد گرفته ام که با یادت زنده باشم و زندگی کنم...

اما هنوز یک چیز هست..... که یاد نگرفته ام

که چگونه برای همیشه خاطرت را از صفحه ی دلم پاک کنم

و نمی خواهم که هیچ وقت یاد بگیرم....

(( فراموش کردنت را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت))

تو نگرانم نشو.....

سلام بچه ها من هیچوقت نگفتم که شعرا مال خودمه من از شعرایی که خوشم میاد میذارمش تو وبلاگم همین

نگفتم به جز با خدائی که هست

از این درد بی انتهایی که هست

من و کوله بار خلوصی که نیست...!

شب و اشک و دست دعایی که هست

به دنبال خود می کشاند مرا

در این جاده ها رد پایی که هست

برایم در این بی کسی ها توئی

صمیمی ترین آشنایی که هست

خجل می کند ماه و خورشید را...

تورا دست بی ادعایی که هست

حالم بد نیست

غم کم می خورم, کم که نه....

هر روز کم کم می خورم

آب می خواهم...

سرابم می دهند!

عشق می ورزم...

عذابم می دهند!

خنجری بر قلب بیمارم زدند

بی گناهی بودم و دارم زدند

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه ی بی ریشه ام

بس کن ای دل! نابسامانی بس است

کافرم! دیگر مسلمانی بس است

در میان خلق سردر گم شدم

عاقبت آلو ده ی مردم شدم

بعد از این با بی کسی خو می کنم

هر چه در دل داشتم رو می کنم

چشم درد می بارد چو لب تر می کنم

طالعم شوم است! باور می کنم...

من که با دریا تلاطم کرده ام

راه دریا را چرا گم کرده ام ...؟!!!

قفل غم بر درب سلولم مزن

من خودم خوش باورم

گولم مزن....

من نمی گویم که با من یار باش

من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم دگر گفتن بس است...

گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب!

کاش می دانستم تو آبی یا سراب....!

تنهایم با یادت...

در این شبهای دراز....

در عمق آرزوهای شبانه

با عمیق ترین درک

از حضور شب...

شب روزگار من است

شب بیداری من است

شب جاییست که فقط منو تو وجود داریم

دریاب مرا....!

و واژه های گنگم را...

از پشت این خط نوشته ها

دریاب مرا...!

در میان تمام این فاصله ها

در میان تمام این ناگفته ها

در میان تمام این شبها

در این شبها که یادت آرامشیست بر خاطر پریشانم...

دریاب مرا...!

می نویسم, می نویسم از تو....

تا تن کاغذ من جا دارد

با تو از حادثه ها خواهم گفت....

گریه, این گریه اگر بگذارد

گریه این گریه اگر بگذارد...

با تو از روز ازل خواهم گفت

فتح معراج غزل کافی نیست؟؟؟

با تو از اوج غزل خواهم گفت

می نویسم همه ی هق هق تنهایی را

تا تو از هیچ به آرامش دریا برسی

تا تو در همهمه همراه سکوتم باشی

به حریم خلوت عشق تو تنها برسی

می نویسم همه ی با تو نبودن ها را...

تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری

تا تو تکیه گاه امن خستگی ها باشی

تا مرا باز به دیدار خود من ببری

به انتظار بیندیش که چه صبورانه در تمامی لحظات

مارا همراهی می کند......

واما ما.....

چه عجولانه و با شتاب منتظر پایان انتظار هستیم

غافل از اینکه انتظار هیچ گاه ما را تنها رها نخواهد کرد....

زیرا پایان هر انتظار , آغاز انتظاری دیگر است!!!

گویند خدا همیشه با ماست.....

ای غم تو همیشه با من هستی....

ای غم نکند خدا تو هستی!!!!

با اختیار تمام

بی اختیار

تو را می خواهم....

با تمام نا تمام خود!

تمام نا تمام تو را می بینم

بیا که تمام شود

تمام ناتمام بی صدای ما....

(خودمم نفهمیدم چی شد....!)

اگر از مرگ باورها , از آدمها دلم سرده.....

نوازش کن تو دستامو که خیلی وقته یخ کرده....

آسمان نگاه تو همیشه سبز است و من....

محو تماشای نگاهت...

نازنین !

تمام سهم من از دنیای زیبای تو

لحظات اندک نگریستن به توست....!

تو کیستی که من این گونه بی تو بیتابم؟!!!

شب از هجوم خیالت نمیبرد خوابم.....

تو چیستی که من از موج هر تبسم تو

به سان قایق سرگشته روی گردابم....

تو در کدام سحر , بر کدام اسب سپید؟

تو را کدام خدا , از کدام جهان؟

تو در کدام کرانه , تو از کدام صدف؟

تو در کدام چمن , همره کدام نسیم؟

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه !

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین , آه...!

مدام پیش نگاهی , مدام پیش نگاه

کدام شعله دویده از تو در تن من؟

که ذره های وجودم تو را که می بینند

به رقص می آیند , سرود می خوانند؟

چه آرزوی محالیست زیستن با تو....!

تورا به هرچه گوئی , به دوستی سوگند

هر آن چه از من بخواه , صبر مخواه.....

که صبر راه درازی به مرگ پیوسته است!

تو ارزوی بلندی و دست من کوتاه

تو دوردست امیدی و پای من خسته ست

همه وجود تو مهر است و جان من محروم....

چراغ چشم تو سبز ست و راه من بسته ست....!

دستم به قلم نمی رود.....

کلماتم کناره گرفته اند...

وسکوت...

سایه اش سنگین است!

و خلوتی که گاه یادم می رود خانه ی خود من است!

از اعتماد کامل پرده به باد بیزارم....

از خیانت همهمه به خاموشی...

از شنیدن.... از دیوار!

برای من دوست داشتن آخرین دلیل دانایی است

اما هوا همیشه آفتابی نیست!

عشق همیشه علامت رستگاری نیست

من گاهی اوقات مجبورم به آرامش عمیق سنگ حسادت کنم!

چقدر خیالش آسوده است... چقدر تحمل سکوتش طولانیست

نباید کسی بفهمد دل و دست این خسته ی خراب از خواب زندگی میلرزد

باید تظاهر کنم حالم خوب است.. راحتم.. راضیم.. رها

باید به اعتماد آسوده ی سایه به آفتاب باز گردم....!

آموخته ام که وقتی عاشقم عشق در ظاهرم نیز نمایان می شود

آموخته ام که عشق مرکب حرکت است, نه مقصد حرکت

آموخته ام که این عشق است که زخمهارا شفا می دهد نه زمان

آموخته ام که هیچکس در نظر ما کامل نیست, مگر تا زمانی که عاشقش شویم

آموخته ام که بهترین کلاس دنیا زیر پای خلاق ترین فرد دنیاست

آموخته ام که مهم بودن خوب است, اما خوب بودن مهم تر است

آموخته ام که همین اتفاقات روزانه است که زندگی را تماشایی می کند

آموخته ام که خداوند همه چیز را در یک روز نیافرید, پس چطور می شود که من همه چیز را در یک روز به دست آورم

آموخته ام که چشم پوشی از حقایق دنیا انها را تغییر نمی دهد

آموخته ام که در جست و جوی محبت و خوشبختی لحظه ای برای تلف کردن وجود ندارد

آموخته ام که اگر در ابتدا موفق نشدم با شیوه ای جدیدتر دوباره بکوشم

آموخته ام که موفقیت تنها یک تعریف دارد ((باور داشتن موفقیت))

آموخته ام که تنها کسی مرا شاد می کند که می گوید ( تو مرا شاد کردی)

آموخته ام که هرگز نباید به هدیه ای که از طرف کودکی داده می شود((نه)) گفت

آموخته ام که در آغوش داشتن کودکی که به خواب رفته است یکی از آرامش بخش ترین حس ها را درون من بیدار میکند

آموخته ام که زندگی مثل یک طاق پارچه است هر چه به انتهای آن نزدیک تر می شوی سریعتر می گذرد

آموخته ام که باید شکر گزار باشم که گاهی خداوند هر انچه را که می خواهم به من نمی دهد

آموخته ام که وقتی نوزادی انگشت کوچکم را محکم در مشت کوچکش می گیرد, در واقع مرا به اسارت زندگی میکشد

آموخته ام که هر چه زمان کمتری داشته باشم کارهای بیشتری انجام می دهم

آموخته ام که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمکش نیستم دعا کنم

آموخته ام که تنها چیزی که میخواهم فقط دستیست برای گرفتن دستان او و قلبی برای فهمیدنش

آموخته ام که لبخند تنها چیزیست که با آن می توان نگاه را وسعت بخشید

آموخته ام که باد کاری با شمع خاموش ندارد

آموخته ام که به چیزی که دل ندارد نباید دل بست

آموخته ام که زندگی جست و جوی آن است نه پیدا کردنش

و......

یاد گرفتم به خدا نگم چه مشکلات بزرگی دارم, به مشکلات بگم که خدائی بزرگ دارم

یاد گرفتم که توی یه دنیای شیشه ای زندگی می کنم که اگه سنگی به طرف کسی پرتاب کنم اولین چیزی که می شکنه دنیای خودمه

یاد گرفتم که یه کوزه چه دو تیکه بشه چه صد تیکه.... میگن شکسته

کاشکی بودی و می ديدی که دلم داره ميميره

کاشکی بودی و می ديدی که بهونت و ميگيره

می دونی عطر نفس هات چی به روز من آورده؟

می دونی دوری دستات اشکمو باز درآورده؟

جای انگشت های نازت چی بزارم توی دستم؟

می دونم ! ياس و بنفشه که بگم عاشقت هستم

 باز  کن آسمان را به رویم

چشمهایت نهایت ندارد....

چند خورشید باید بسوزم؟

خنده های تو قیمت ندارد...

سرنوشت مرا کولیان هم پیش بینی نکردند

وگفتند سرنوشت عجیبست اما.... عشق کاری به قسمت ندارد

خواستی تا نگویم که این زخم قدمتی دارد اندازه ی عشق

خواستی تا بگویم :عزیزم دردهایم حقیقت ندارد!

زخم های مرا زیرو رو کن , نام تو حک شده در وجودم

گونه های تورا پاک کردند دستهایم که قوت ندارند

قلب آیینه ها را نلرزان, رود لبخند را نخشکان

خنده هایی که هرگز

به سیل گریه های تو عادت ندارند

میرسد مرگ آرام آرام, پشت پرچین این خواب رنگی

کی؟ کجا؟ من نمیدانم آخر ناگهان است و ساعت ندارد

خنده های تو برایم عزیز است, چشم های تو قرمز نباشد

گرچه سخت است دور از تو بودن, این زمستان مروت ندارد

می روم تا بهاری دوباره,دستهای مرا پس بگیری

مهربانم ببخش این غزل را

وقت تنگ است و فرصت ندارد